W TYM NIETAKCIE JESZCZE RAZ, NIE RAZ, PO DRUGIE I PO PIĄTE, ZAMILKNĘ Z ZACHWYTU I UMKNĘ TEJ BEZKARNEJ RZECZYWISTOŚCI, POGRĄŻONY W TWOICH SŁOWACH Z PRAGNIENIEM OBCOWANIA Z NIMI W BEZPIECZNĄ SIĘ UDAM WĘDRÓWKĘ, UTARTYM SZLAKIEM KU TWEJ DOSTOJNOŚCI, ZAGOSZCZĘ POJMANY SZCZĘŚLIWIE, RADOŚNIE UKOJĘ SWOJE ZMYSŁY, KIEDY WRÓCĘ.

DZIŚ KOLEJNA NIEPRZECZYTANA PRZEZE MNIE SZPALTA TWEJ DUSZY ZACZYNA MNIE UWIERAĆ LUB RACZEJ DOSKWIERAĆ, TO JESZCZE NIE BÓL, ALE JUŻ NIE ŚWIĘTY SPOKÓJ.

WĄTPLIWOŚCI KTÓRE ZAKRADAJĄ SIĘ PODSTĘPNIE DO SERCA I MYŚLI. CZASAMI MIEWAM TAKIE ROZTERKI, NIE SĄ ONE WYRAZEM CHĘCI ZMIAN, RACZEJ OBAWĄ CZY TEŻ STRACHEM, BY KIEDYŚ PO LATACH NAGLE NIE STWIERDZIĆ, ZE NIC TAK WŁAŚCIWIE MI SIĘ NIE UDAŁO. MOGĘ TYLKO MIEĆ WIARĘ, ZE STARCZY MI SIŁ NA DŁUGI JESZCZE CZAS.

TO CO NIE PRZEMINIE, TO JEST WŁAŚNIE W PAMIECI MOJEJ WYRYTA HISTORIA MOICH ODKRYĆ, HISTORIA MOICH ZAPAMIĘTAŁYCH POSZUKIWAŃ, TYCH ZACHŁANNYCH UNIESIEŃ, WIDZEŃ PRZEZ MGŁĘ. OGIEŃ CO W NAS KIEDYŚ BĘDZIE TYLKO BŁĘDNYM OGNIKIEM. JAKŻE WARTO MIEĆ DOBRE WSPOMNIENIA, JAKŻE WARTO UMIEĆ ROZMAWIAĆ.

NOC PEŁNA MOICH WYBAWIEŃ, ALE TEŻ MNIE PEŁNA, MOICH POSTANOWIEŃ I ZWĄTPIEŃ, MYCH SŁABOŚCI PRZEDWCZESNYCH CZASAMI I PEŁNA SPŁYWAJĄCYCH MYCH SKARG, OD KIEDY W TYM WIELKIM OBCOWANIU CIAŁ NIEBIESKICH, ROZGOŚCIŁ SIĘ JĘK ZAWODU CZY BEZŁADU, BEZSZELESTNY W NIWECZ OBRÓCONY...

POJAWIAJĄ SIĘ TAKIE DNI, KIEDY PRZEZ MOMENT ODDALAM SIĘ OD SIEBIE. TO MÓJ UMYSŁ WYBIERA DAWNO ZAPOMNIANE CZĘSTOTLIWOŚCI I PRZEZ MOMENT DOKONUJE REKONSTRUKCJI WYDARZEŃ, PODDAJE ANALIZIE DAWNE ZACHOWANIA, SZUKAJĄC USPRAWIEDLIWIENIA DLA ŻYCIOWYCH POSTANOWIEŃ.

PROLOG POWODOWANY NIEODPARTYM PRAGNIENIEM DZIELENIA SIĘ POKRĘTNYMI MYŚLAMI, PISZĘ TEN OTO WSTĘP, BY WYŁOŻYĆ SWOJE CREDO CZARNO NA BIAŁYM, LUB PÓŁSZARO NA PÓŁBIAŁYM.